Κυριακή 17 Ιουλίου 2011

Τα ονόματα της Λαφιώνας

Αυτές οι καλοκαιρινές παρέες !
Μεταξύ ούζου και χταποδιού (και όχι τυρού και αχλαδίου) αρχίζουν οι πιο όμορφες και άνετες συζητήσεις που αγγίζουν το φαιδρό μέχρι και το σοβαρό και κάθε θέμα που σχετίζεται με το χωριό και τις ομορφιές του .
Προσπαθώντας να εξηγήσουμε το φαινόμενο των τόσο όμορφων και σπάνιων για σήμερα ονομάτων των κατοίκων της Λαφιώνας και μάλιστα τα περισσότερα είναι αρχαιοπρεπή , οδηγηθήκαμε στην υπόθεση ότι το χωριό μέχρι τη δεκαετία του ’50 πρέπει να ήταν μια κλειστή κοινωνία με αραιές επαφές με τα άλλα χωριά .
Η ανάπτυξη των συγκοινωνιών και επικοινωνιών θα φέρει αργότερα ανταλλαγές επισκέψεων και συνηθειών και τις σημερινές επιγαμίες με τα γύρω χωριά και ιδιαίτερα με το Σκουτάρο .
Έτσι κρατήθηκαν διάφορες ιδιαιτερότητες του χωριού όπως και τα ονόματα, που μερικά δεν συναντώνται στη γύρω περιοχή .
Πάντως έχει ξεχαστεί και το έθιμο να δίνει όνομα στο παιδί ο νονός ελεύθερα και χωρίς την προηγούμενη συνεννόηση με τους γονείς.
Ένα άλλο θέμα που επηρέασε την αλλαγή στην ονοματοθεσία στα νεώτερα χρόνια είναι και η επιρροή της Εκκλησίας , που ζητά απ’ τους γονείς μόνο χριστιανικά ονόματα στη βάπτιση .
Πέρα όμως από αυτές τις ανέμελες θερινές υποθέσεις το λόγο έχουν τα ίδια τα ονόματα που συλλέξαμε μέσα σε δυο μέρες . Και είναι αξιοθαύμαστα για τη σπανιότητα την αρχαιοπρέπεια και την ομορφιά τους .
Θα έπρεπε άραγε να πούμε μια ευχή , να προτιμηθούν και πάλι απ’ τα νέα ζευγάρια τα παραδοσιακά ονόματα του χωριού, ώστε να μη χαθούν ;

Αν υπάρχουν κάποια, που μπορούμε να προσθέσουμε θα παρακαλούσαμε όποιον θα θελήσει να βοηθήσει να αποστείλει προσθήκη ή και διόρθωση .

Αθηνά
Καλυψώ
Βηθλεέμ
Αιμιλία
Κασσάνδρα
Θεοσαββούδα
Αλκηστις
Κλεάνθη
Θεοφανώ
Αλκιθέα
Κλειώ
Παναγίτσα
Αμερσούδα
Κλεονίκη
Παρθένα
Ανθούσα
Κυβέλη
Σεβασμία
Ανθοδέσμη
Λεσβία
Υπέρμαχος
Αντιγόνη
Λεωνίδας
Χριστονύμφη
Αριάδνη
Μαλάμω
Χριστούδα
Ασπασία
Μαρζέλος
Χριστοφíα
Αύρα
Μελπομένη
Βαγής ( Βάιος ;)
Μενέλαος
Βλοτύνα
Νέαρχος
Γαληνός
Ξενοφών
Ελβίρα
Οδυσσέας
Ελπινίκη
Όλγα
Ερασμία
Ορτανσία
Εύελπις
Ουρανία
Ευθαλια
Πελαγία
Ευρυδίκη
Περμαθούλα
Ευριπίδης
Πολύμνια
Ευρυβιάδης
Ροδάνθη
Ευτέρπη
Ροδόκλεια
Ζαχαρώ
Ροδόλφος
ΠΡΟΣΘΗΚΗ
Ηλέκτρα
Ροδόπη
Ηρακλής
Σόλων
              
Κασσιανή , Πάρις
Ηρώ
Σουζάνα
Κορνηλία
Θάλεια
Τζάνος
Νεράτζη(Νερατζιά)
Θεανώ
Φαίδρα
Διαμάντη
Ευφροσύνη 
Ευμορφία
Θελξιόπη
Φιλισία
Θεοκτίστη
Φρίξος
Καλλιόπη
Φωκίων
Καλλιρρόη
Χαρίκλεια
Χρυσαυγή
Ευχαριστούμε τους φίλους μας , που με σχόλια τους προσθέτουν ονόματα, που δεν θυμηθήκαμε !
" Και η ανεπανάληπτη φωτογραφία των γερόντων του χωριού το 1970 " !






<>



<>























































































               












Σάββατο 7 Μαΐου 2011

Ένα νέο βιβλίο

     Ο Στρατής Ι. Αναγνώστου κατάγεται από τη Μυτιλήνη και είναι φιλόλογος και ιστορικός . Έχει ασχοληθεί από καιρό με την ιστορία της Λέσβου και το Πάσχα του 2011 εξέδωσε το τελευταίο του βιβλίο Ιστορίας με τίτλο   "Τοπική Ιστορία"   Αναφορές στη Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία της Λέσβου .
   Τα γεγονότα και τα υπόλοιπα ιστορικά στοιχεία που αναφέρει, αφορούν την περίοδο από την κατάληψη του νησιού από τους Τούρκους μέχρι και την αποχώρησή τους μετά τη συνθήκη ανταλλαγής των πληθυσμών και την εγκατάσταση των προσφύγων .
   Ο ίδιος βλέπει  το βιβλίο του να συμπληρώνει ένα κενό στην ιστορία  του νησιού μας και με όμορφο και απλό τρόπο παρουσιάζει το υλικό του για να γίνει κατανοητό από όλους τους κατοίκους της Λέσβου, όπως γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου .
     Όσοι ασχολούνται με τις παλιές φωτογραφίες θα βρούν στο βιβλίο αυτό αρκετό φωτογραφικό υλικό από το πλούσιο αρχείο του συγγραφέα για όλη τη Λέσβο .
     Για την περιοχή μας Πέτρα , Μόλυβος,  Καλλονή , υπάρχουν αρκετές σημαντικές αναφορές και γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία τους στο χρόνο . Για τη μάχη του Κλαπάδου , τις τελευταίες μέρες των Τούρκων στην περιοχή μας, το ρόλο του αντιτορπιλικού "Αβέρωφ" σ'αυτή τη μάχη στα ανοιχτά της Πέτρας.
Μαθαίνουμε επίσης ότι η πρώτη χρονολογική καταγραφή  για την Λαφιώνα γίνεται γύρω στο 1618-1621 .
   Η γνώση της ιστορίας και ειδικότερα της τοπικής αποτελεί απαραίτητο εφόδιο για την πορεία μας στο αύριο , για την εξέλιξη του τόπου .
    

Σάββατο 9 Απριλίου 2011

Πολιτιστικός Σύλλογος Λαφιώνας


Ένας πολιτιστικός σύλλογος με όρεξη για δουλειά και δημιουργία έχει ήδη εκλεγεί από τις 2 Απριλίου στη Λαφιώνα και ήδη δραστηριοποιείται με διάφορα σχέδια και σκέψεις για ζωντάνεμα του χωριού.
Ένας σύλλογος με γυναικείο άρωμα και τρανταχτό γέλιο και πολλά τρεξίματα στα σπίτια και τα σοκάκια του χωριού, που ευχόμαστε να έχουν συνέχεια δύναμη και αποτελέσματα σε βάθος χρόνου .
Το όνομά του το πήρε από τον Άγιο της Λαφιώνας, τον Άγιο Αλέξανδρο και την ιδέα είχε και υλοποίησε η πρόεδρος του χωριού Βίκυ.
Τα κορίτσια λοιπόν που ζήτησαν και ανέλαβαν μετά από ψηφοφορία να υλοποιήσουν το όραμα αυτό είναι τα εξής :

Από το ενιαίο ψηφοδέλτιο των εκλογών .




Πρώτα απ' όλους πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στην πρόεδρο του χωριού μας Βίκυ, για την ιδέα και την υποστήριξη της και που κατάφερε να εμπνεύσει το χωριό.
Έπειτα στα δυναμικά κορίτσια της Λαφιώνας , που δίνουν όπως φαίνεται τον εαυτό τους για την υπόθεση του συλλόγου ανεξάρτητα από τις ψήφους που έλαβαν. 
Πολιτιστικός σύλλογος λοιπόν . Αυτός που θα ασχολείται με τον πολιτισμό .
Και τι είναι ο πολιτισμός με τον οποίο θα ασχολείται ;  
 Στη Βικιπαίδια διαβάζουμε :
η πολιτιστική δράση (υλικά και πνευματικά έργα, δραστηριότητες και έθιμα) και
η πνευματική καλλιέργεια ή «culture» (αξίες, παραδόσεις, παιδεία, μόρφωση, αισθητική, εκλέπτυνση συμπεριφοράς) που διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων κατά τόπους.
  • Με άλλα λόγια , να καλυτερέψουμε τον τρόπο ζωής μας μπολιάζοντάς τον με ό,τι καλό έχει να δώσει το παρελθόν
  • να συνεχίζουμε ότι παραλάβαμε απ' τους παλιούς,  είτε συνήθειες , έθιμα, τις παραδόσεις μας , και τα όμορφα να τα κάνουμε ομορφότερα ώστε να προάγεται η δική μας η αισθητική και η παιδεία και των επόμενων γενιών .
Θυμούνται η παλιοί ένα εκπολιτιστικό παράδειγμα προς αποφυγήν!
Που όλοι οι δρόμοι του χωριού ήταν πετρόστρωτοι και οι σύγχρονοι πρόεδροι αποφάσισαν να τους εκμοντερνίσουν και τους έστρωσαν με τσιμέντο , αλλά οι επόμενοι δήμαρχοι πάνω απ' το τσιμέντο έκαναν πάλι σαν πόντιοι νέα πλακόστρωση !!
Ελπίζουμε να μην συνεχιστεί το παιχνίδι αυτό, γιατί ο δρόμος θα ξεπεράσει το ύψος της εισόδου των σπιτιών.

Ευχόμαστε στην πρόεδρο και τα άλλα κορίτσια του συλλόγου δύναμη και γνώση . Υπομονή στις υποδείξεις και αργότερα στα παράπονα που θα έρθουν με τον καιρό.
Ας μας ακούνε όλους και ας πράττουν κατά τη δική τους απόφαση μετά από σκέψη και ...  χαλαρά ! 
Ας μη βιαστούν σε καμιά υπόδειξη .
Ο καλύτερος σύμβουλος είναι ο χρόνος που περνά !

Και όλα αυτά τα γράφουμε γιατί είναι η πρώτη φορά του συλλόγου και ο κίνδυνος να κουραστούν ή να παρεξηγηθούν λόγια ή πράξεις των γύρω είναι ορατός .
Ο παρών ιστότοπος θα είναι βοηθός  σε κάθε περίπτωση.

Κυριακή 20 Μαρτίου 2011

Στον Αϊ Γιώργη


ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Το εξωκλήσι του αϊ Γιώργη μας στη Λαφιώνα χτίστηκε το 1885.
«Εγείρεται δια συνδρομής Γ.Μ Καρακάση – Β.Δ.Μ. Μαχαίρα – Ε.Δ. Μαχαίρα – Α.Δ. Μαχαίρα», όπως γράφει η επιγραφή πάνω από την είσοδο του ναϊδρίου, σε θέση περίοπτη που εποπτεύει το χωριό,  όλη την περιοχή της πλαγιάς μέχρι τον κάμπο της Πέτρας ,το Μόλυβο και τη θάλασσα, μέχρι το ακρωτήρι Μπαμπά της Μικρασίας .
Σ' αυτή την επιγραφή έχουμε μια απ' τις λιγοστές μαρτυρίες για την ονομασία του χωριού, ως Λαθιών , όπου το "φ" αντικαθίσταται με "θ" .

    
Αν παρατηρούσες χρόνια πριν τη συμπεριφορά των παλιών , λες και όλοι αισθάνονταν τη ματιά του αγίου προστατευτική, απ’ τα ψηλά, και πολλές φορές γύριζαν  προς το εκκλησάκι και σταυροκοπιούνταν επικαλούμενοι βοήθεια.

Πολλές φορές επιστρέφοντας νύχτα στο σπίτι, γυρνώ το βλέμμα και  κοιτώ , το τρεμουλιαστό φωτάκι στο παραθύρι του, και τον αισθάνομαι σαν συντροφιά, σαν ν’ αγρυπνά και μας έχει στο νου του . Όλο και κάποιος προσκυνητής πάντα περνά και ανάβει τα καντήλια .
 
Πανοραμική θέα από το ύψωμα του Αϊ Γιώργη .

Από τα πρώτα μας χρόνια έχουμε συνδεθεί με τον άγιο αυτό, γιατί η γιορτή του έπεφτε μέσα στις διακοπές του Πάσχα και  όλοι ανεβαίναμε στη λειτουργία και η νεολαία είχε το συνήθειο να παίρνει φαγητά για να μένει μετά την αποχώρηση  των μεγάλων και να διασκεδάζει κάτω από μια μεγάλη κακαβιά , που τώρα έχει ξεριζωθεί για τις ανάγκες του νέου δρόμου .
Τώρα τελευταία πολλές αλλαγές τον περιτριγυρίζουν και καταστρέφουν την παλιά εκείνη εικόνα και όχι πάντα προς το καλύτερο.
Η σιωπή του εκλαμβάνεται ως αδυναμία και δεν είναι λίγες οι φορές, που οι νεοέλληνες κάτοικοι της Λαφιώνας , είτε από ευλάβεια και άγνοια μαζί,  είτε από αδιαφορία, επεμβαίνουν  στο ξωκλήσι αυτό σύμφωνα με τα γούστα τους  και αλλοιώνουν τον παραδοσιακό του χαρακτήρα εσωτερικά αλλά και εξωτερικά ακόμα και στον περιβάλλοντα χώρο .

Βαριά κατασκευή δυσανάλογη για την πρόσοψη τόσο μικρού κτίσματος και αμφίβολου αποτελέσματος.

Είναι μικρότερο από χρόνος το διάστημα που με καλή διάθεση, η δημοτική αρχή υποθέτω , τοποθέτησε κατασκευή με κεραμίδια μπροστά στην είσοδο του Αϊ Γιώργη για να προστατεύεται από τη βροχή. Συγχρόνως για να μονώσει την επαφή της κατασκευής με τον τοίχο χρησιμοποίησε με άσχημο τρόπο και χωρίς να ταιριάζουν παρόμοια μοντέρνα υλικά , ασφαλτόπανο  με ασημί  επιφάνεια . Και δεν έφτανε αυτό αλλά η απροσεξία του μάστορα κάλυψε και τη μαρμάρινη κτητορική επιγραφή που βρίσκεται πάνω από την πόρτα .
        Παρακαλούμε τη νέα Δημοτική αρχή να διορθώσει αυτή την ανορθογραφία όταν θα βρει καιρό.
 
Επί δημαρχίας Παύλου Παπουτσάνη  ένας νέος δρόμος ξαφνικά σκάπτει τα θεμέλια του βράχου και δημιουργεί προϋποθέσεις για κατολίσθηση χωμάτων και όχι μόνο.
Μια μπουλντόζα του Δήμου μας, χωρίς καμία μελέτη και έργα υποδομής , χωρίς άδεια από κανέναν ,δημιουργεί αγροτικό δρόμο για να  εξυπηρετήσει δυο συγκεκριμένες ιδιοκτησίες , αγροκτήματα στην περιοχή .

 Η ανάγκη πρόσβασης των κτημάτων μας με αυτοκίνητο, την σήμερον ημέρα, είναι αυτονόητη αλλά και ο σεβασμός της φύσης αλλά και η ασφάλεια των ιδιοκτησιών των συνανθρώπων μας αποτελεί υποχρέωση όλων .
Ας ακολουθήσουμε τη νόμιμη οδό !  
Δεν πέρασε όμως πολύς καιρός και το Πάσχα του 2010 νέες αυθαίρετες εργασίες με μηχανήματα, πραγματοποιούν νέα επέμβαση διάνοιξης ή βελτίωσης στον ίδιο δρόμο προς τις ίδιες ιδιοκτησίες .
Τα χώματα της διάνοιξης οδηγούνται προς τα ρέματα των όμβριων αλλά και πάνω στο παλιό μονοπάτι που χρησιμοποιούσε το χωριό από πάντα για να ανεβαίνει στον Άγιο, το οποίο έχουν αρχίσει να το ακυρώνουν εδώ και χρόνια άλλοι ιδιοκτήτες της περιοχής, με επέκταση των συνόρων των χωραφιών τους .
Έχουν σημασία οι νόμοι που ορίζουν περιβαλλοντική μελέτη για κάθε έργο όπως οι αγροτικοί δρόμοι, σημασία για το καλό των πολιτών και την αποφυγή μεγαλύτερων ζημιών από την ωφέλεια που προσφέρουν.  Και μάλιστα σε εποχές που τα ακραία καιρικά φαινόμενα τείνουν να γίνουν κανόνας , όπως οι πλημμύρες και οι κατολισθήσεις .     


  
Τα μπάζα της διάνοιξης στο μονοπάτι ανόδου προς το ξωκλήσι.


Εφέτος ήρθε η σειρά του ίδιου του Αϊ Γιώργη και κλήθηκε εσπευσμένα να εξελληνιστεί όπως κάποτε οι ελληνοποιήσεις στους ποδοσφαιριστές και άλλους αθλητές .

Ο Άγιος Γεώργιος εικάζεται ότι είχε πατέρα Έλληνα και παλαιστίνια μητέρα αλλά γενικά ήταν Ρωμαίος  στρατιωτικός και το ενδιαφέρον του πέρα από τη δουλειά του ήταν η αλήθεια του Χριστού και της Εκκλησίας, για την οποία και πέθανε μετά από μαρτύρια .

Για του λόγου το αληθές παραθέτουμε την πιο κάτω φωτογραφία για τη σημαία, η οποία τοποθετήθηκε από συγχωριανό μας και η έπαρσή της  έγινε με την ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου από κασετόφωνο αυτοκινήτου !

 

ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΛΑΦΙΩΝΑΣ.ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΥΣΤΗΚΕ Ο ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ .ΑΡΑΓΕ ΠΟΙΟΙ ΗΤΑΝ; (ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΣ) .


Άγιος Δημήτριος και Άγιος Γεώργιος , πρωτότυπη εικόνα της Μονής Λειμώνος
Δεν έχουν και δεν συνδέονται με καμιά εθνικότητα αμφότεροι οι Άγιοι . Στρατιωτικοί , στη δύναμη του Ρωμαϊκού στρατού, μαρτύρησαν για την πίστη τους και πέθαναν ως ήρωες και ως μάρτυρες .

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Η Μάχη του Κλαπάδου

Η απελευθέρωση της Λέσβου

8  Νοεμβρίου 1912,   Εορτή των Ταξιαρχών ,
 εμφανίζεται έξω από το λιμάνι της Μυτιλήνης μια Μοίρα του Ελληνικού στόλου με επικεφαλής το θωρηκτό "Αβέρωφ", πέντε αντιτορπιλικά και ένα υπερωκεάνειο μεταγωγικό συμφωνείται η άμεση παράδοση για την αποφυγή αιματοχυσίας.
Ο  φρούραρχος Γκανή όμως δηλώνει ότι δεν έχει καμιά τέτοια διαταγή και επομένως πρέπει να αντισταθεί. Όλοι διαμαρτύρονται έντονα.
Πεζοναύτες και στρατιώτες από τα πολεμικά πλοία, αποβιβάζονται στην προκυμαία κάτω από τις ζητωκραυγές του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί. Η κατάληψη της πόλης και όλων των κυβερνητικών κτιρίων συντελείται αναίμακτα
Τα Ελληνικά στρατεύματα αρχίζουν τον στρατωνισμό στη Μυτιλήνη ενώ τα Τουρκικά που έχουν εγκαταλείψει την πόλη, αποσύρονται στο εσωτερικό του νησιού, με προορισμό τους το στρατόπεδο του Κλαπάδου.
Οι Τούρκοι των χωριών Πέτρας και Μολύβου που βρίσκονται πίσω από τις γραμμές του Γκανή, αρχίζουν τις θηριωδίες στον ελληνικό άμαχο πληθυσμό και βάζουν φωτιά σε σπίτια της Πέτρας. Τη νύκτα κουβαλούν τενεκέδες με πετρέλαιο στο Μόλυβο για να βάλουν και εκεί φωτιές .
2 Δεκεμβρίου
 Ο Διοικητής του αποσπάσματος αντισυνταγματάρχης Απόστολος Συρμακέζης κατανέμει το απόσπασμα σε δύο φάλαγγες αρχίζοντας ουσιαστικά την επιχείρηση εκκαθάρισης των Τούρκων. Η Αριστερή φάλαγγα διανυκτερεύει στους Λάμπου Μύλους ενώ η Δεξιά που περιλαμβάνει και απόσπασμα προσκόπων, στην περιοχή της Θερμής. 
 3 Δεκεμβρίου Η Αριστερή φάλαγγα αρχίζει να κινείται προς Καλλονή ενώ η Δεξιά προς Αγία Παρασκευή.
5 Δεκεμβρίου
Η Αριστερή φάλαγξ συναντά τις εχθρικές δυνάμεις Δυτικά της Μονής Λειμώνος και εμπλέκεται μαζί τους μέχρι το απόγευμα. Ο Συρμακέζης δέχεται στην Καλλονή Τούρκο απεσταλμένο ο οποίος δήθεν για να διαμαρτυρηθεί περί βιαιοπραγιών, προσπαθεί να διερευνήσει ανεπίσημα τις διαπραγματευτικές προθέσεις του αποσπάσματος.
 6 Δεκεμβρίου, Πρωί
 Αρχίζει η κύρια Ελληνική επίθεση κατά του Κλαπάδου με τη συνέχεια της προώθησης της Αριστερής φάλαγγας προς το δύσβατο Σκοτεινοβούνι. Η Δεξιά φάλαγγα φθάνει στον λόφο Πετσοφά και το μεσημέρι ενεργεί ταυτόχρονα διπλή επίθεση στο χωριό Κλαπάδος και τους αναπτυγμένους Τούρκους στρατιώτες. Στις 14:00 καταλαμβάνεται ο λόφος Σκοτεινοβούνι.
7 Δεκεμβρίου
Ο Ελληνικός στρατός στον Κλαπάδο .
 Η συνδυασμένη επίθεση και των δύο φαλάγγων προκαλεί σχεδόν αμέσως Τουρκικό αίτημα για συνάντηση των δύο διοικητών. Η συνάντηση γίνεται στις 11:00 χωρίς όμως ουσιαστικό περιεχόμενο. Ο Τούρκος διοικητής μάλλον προσπαθεί να κερδίσει χρόνο.
 Η επίθεση αρχίζει ξανά στις 14:00 και συνεχίζεται όλο το απόγευμα. Στις 22:00 οι Τούρκοι στέλνουν με απεσταλμένο τους αίτηση παραδόσεως που γίνεται δεκτή.
Το ίδιο βράδυ παρατηρούνται κινήσεις Τουρκικών τμημάτων, που μετακινούνται προς την Στύψη.
 8 Δεκεμβρίου, Ώρα 08:00
 Υπογράφεται στο ύψωμα Πετσοφάς το πρωτόκολλο της παράδοσης των Τουρκικών δυνάμεων. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας αρχίζει στο χωριό Κλαπάδος, η παράδοση του Τουρκικού οπλισμού.

Ύψωμα Τυρανίδι (σήμερα), ηρώο πεσόντων .



Ο Κλαπάδος, ήταν ένα χωριό, απέναντι σχεδόν από τη Στύψη. Οι κάτοικοί του ήταν οι περισσότεροι Τούρκοι μουσουλμάνοι και οι λιγότεροι Έλληνες. Γύρω στις 80 τούρκικες οικογένειες.  Είχαν ξεχωριστά νεκροταφεία και ξεχωριστά καφενεία.
 Γύρω στα 1640 ο Κλαπάδος είχε δύο εκκλησίες του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή και της Αγίας Παρασκευής. Είχε 15 σπίτια χριστιανών και 15 "αγαρηνών". Ίσα - ίσα μοιρασμένος δηλαδή.
Το 1850 ο Κλαπάδος κατοικείται μόνο από Τούρκους.

 Έλεγαν οι παλιοί , ότι οι κάτοικοι ήταν τραχείς χειρώνακτες , που δούλευαν το ξύλο και πούλαγαν τις σκαφτές πινακωτές ,σκάφες και άλλα οικιακά χρειαζούμενα,  και απόμακροι λόγω της απομόνωσης πιθανόν και της διαφορετικής τους πίστης. 
Το 1920 ο Κλαπάδος είχε 283 κατοίκους, ενώ το 1928 κατεβαίνει στους 96. Το 1940 αναφέρονται 101 κάτοικοι, προφανώς πρόσφυγες.


Ο τρούλος του ερειπωμένου χαμάμ .

Σήμερα σώζονται κάποια ερείπια και κυρίως το χαμάμ που είναι σε καλύτερη κατάσταση. Σπίτια δεν σώζονται. Κάποια ερείπια μόνο μαρτυρούν παλιές δόξες. Οι τελευταίοι Κλαπαδιώτες εγκατέλειψαν το χωριό μετά τον εμφύλιο πόλεμο.

Οι Τούρκοι είχαν φύγει προ πολλού. Οι Έλληνες εγκαταστάθηκαν στα Δάφια, την Καλλονή και λιγότεροι στη Στύψη.
Ωστόσο μέχρι το 1960 είχαν μείνει τρεις οικογένειες στο άδειο πια χωριό .
Οι κάτοικοι των γύρω χωριών, της Λαφιώνας , Στύψης και Φίλιας, δεν έπαψαν ποτέ να πηγαίνουν κάθε χρόνο στη γιορτή του Ιωάννη του Ευαγγελιστή για να λειτουργήσουν στα χαλάσματα της πρώην εκκλησίας του.
Κάπου στη δεκαετία του ΄60 βρέθηκα και εγώ ανάμεσα στους προσκυνητές , που με ζώα ανεβήκαμε από το χωριό για τη γιορτή και θυμάμαι τον κόσμο ανάμεσα στα ερείπια και τον παπά, μπροστά σε μια σπασμένη αγία τράπεζα πλατιά γυμνή  πέτρα, να ιερουργεί για μας τους παριστάμενους , για όσους έζησαν εκεί , όσους έπεσαν στους αγώνες του έθνους , για όλους .
Ο καταρράχτης του χειμώνα  στον Κλαπάδο.


Κλαπάδος

Διοικητικές μεταβολές
 
Κ. Στύψης Ν. Λέσβου
·  ΦΕΚ 116Α - 28/05/1918
Σύσταση της Κοινότητας με έδρα τον οικισμό Στύψη
·  ΦΕΚ 116Α - 28/05/1918
Ο οικισμός Κλαπάδος προσαρτάται στην Κοινότητα Στύψης
·  ΦΕΚ - 07/04/1951
Ο οικισμός Κλαπάδος καταργείται.

Τετάρτη 9 Φεβρουαρίου 2011

μικρός το "δέμας" αλλ' άξιος !

Για την απλότητα του ανθρώπου θε' να γράψω.
και την ευθύτητα, το κέφι, και το γέλιο,
που γέμιζε το δρόμο του χωριού μας,
και στην παρέα και το καφενείο.
Έφυγε πολύ νωρίς .
Υποθέτω πριν προλάβει να ολοκληρώσει όσα είχε στο μυαλό του. Και ήταν πολλά αυτά που ήθελε αλλά και αυτά που ήδη είχε κάνει .
Ξεκινώντας από οικογένεια φτωχή όπως οι περισσότεροι στο χωριό,με το ανήσυχο μυαλό του δεν άφησε κανένα επάγγελμα χωρίς να περάσει και να το μάθει.
Από μικρό παιδί τον θυμάμαι να ασχολείται με την κτηνοτροφία και με ότι περνούσε απ το χέρι του. Αργότερα πήγε στη σχολή μαγείρων της Θερμής και αποφοίτησε και πάλι, σε λίγο έμαθε κουρέας .Αλλά τα επόμενα χρόνια  θα βρεθεί στις οικοδομές να ασχολείται σε όλα τα πόστα .
Φωνακλάς και πειραχτήρι μιλούσε με όλο τον κόσμο και τους πείραζε όλους στις γειτονιές και στους καφενέδες τρυπώνωντας στις υποθέσεις τους , τρυπομάτης όπως ήταν δεν του ξέφευγε κανένας .
Τη Μόνικα τη γνώρισε στο Μόλυβο και όταν χρειάστηκε να φύγει στη Γερμανία μια και δεν υπήρχαν λύσεις εργασίας και για τους δυο στον τόπο του, δε δίστασε καθόλου να ξενιτευτεί παρά την αγάπη του στο χωριό. Έτσι θα αφήσει το σπιτάκι του που το είχε φτιάξει μόνος του και θα εγκατασταθεί στο Havixbec του Münster στη Βόρεια Γερμανία μια περιοχή που επικρατεί συννεφιά τους δέκα από τους δώδεκα μήνες. Πολλοί φίλοι τότε λέγαμε ότι ο Βασίλης δεν θα αντέξει και θα γυρίσει στον ήλιο της Μυτιλήνης . Αυτός όμως όχι μόνο δούλεψε χρόνια στην οικοδομή της νέας πατρίδας του με μεράκι αλλά και ειδικεύτηκε πολύ γρήγορα στην κατασκευή πρόσθετων μπαλκονιών στα παραδοσιακά κτίσματα της Γερμανίας, προσαρμοσμένος στο κλίμα και στον παράξενο για Έλληνα χαρακτήρα των Γερμανών που τους αντιμετώπιζε με θάρρος και χωρίς κατωτερότητα . Έμαθε τη γλώσσα τους γρήγορα και τη μιλούσε χωρίς να δίνει σημασία στα λάθη.
Έκανε μια πολύ όμορφη και ζηλευτή οικογένεια με δυο όμορφες και πανέξυπνες κόρες , που μαζί με τη Μόνικα τον αγαπούσαν πολύ .
Στην πρώτη πενταετία ξενιτιάς ο Βασιλάκης επιχειρεί νέο άλμα στη ζωή του, και  χτίζει σπίτι στη νέα πατρίδα για να έχει ακόμα και εκεί το δικό του κεραμίδι . Κανένας μετανάστης δεν το τόλμησε τουλάχιστον τόσο γρήγορα.
Ο Βασίλης ο αγράμματος αλλά πάντα μορφωμένος κοινωνικά, ξεπέρασε πολλούς του φίλους σε όλα τα στάδια της ζωής και θα συνέχιζε να κερδίζει στη ζωή όση ζωή κι αν του έδινε ακόμα ο θεός !
Πάντα ενεργητικός δραστήριος και με θετική σκέψη δεν τον θυμάμαι να γκρινιάζει ποτέ για τα προβλήματα, για τη ζωή για οτιδήποτε . Θεωρούσε όλο τον κόσμο παρέα του και δεν ξεχώριζε κάποιους .
΄΄Ετσι θα τον θυμούμαστε φίλο με όλους . Κι έτσι θα παρηγορηθούμε, που θα τον σκεπάζει ξένη γη, μια γη που την μετάλλαξε δική του φίλη με τη δύναμη που είχε μέσα του.
Ας τον θυμούνται με αγάπη και οι φίλοι του και οι δικοί του στη Γερμανία τον ζεστό Έλληνα που δεν κράταγε τους ευρωπαϊκούς τύπους αλλά που έφτιαχνε την παρέα ζεστή με τους δικούς του νόμους.
Καλό ταξίδι Βασιλάκι καλό ταξίδι ...
                                                                                         ( ένας απ' τους φίλους σου).

Πέμπτη 27 Ιανουαρίου 2011

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

Με αφορμή την απόφαση να ονομαστεί ο νέος σύλλογος με το όνομα του αγίου της Λαφιώνας είπα ότι είναι ευκαιρία να αναφερθούν μερικά πράγματα γιαυτόν τον άγιο .


 Είναι ένας από τους πιο παλαιούς αγίους που τιμήθηκαν στη Λέσβο. Ήταν γνωστός με τον προσδιορισμό «ο εν Λέσβω» μέχρι τον 15ο αιώνα .
Κέντρο της γιορτής του ήταν η λάρνακα  με τα λείψανα του, που είναι πλέον κενή από τον 17ο αιώνα, σ’ ένα ερημικό μέρος κοντά στη Λαφιώνα , γράφει ο αγαπητός Μυτιληνιός πανεπιστημιακός δάσκαλος Ιωάννης Φουντούλης, που έφυγε πια από κοντά μας .
Στην κύρια πλευρά της μονόλιθης λάρνακας είναι χαραγμένη σε πέντε σειρές μεγαλογράμματη επιγραφή ίσως του 5ου αιώνα και γράφει :
ΟΤΗΣΤΡΙΑΔΟΣΚΗΡΥΞ
ΚΑΙΤΗΣΠΑΡΘΕΝΙΑΣΦΥ
Α ΛΑΞΚΑΙΤΟΥΧΟΥΦΙΛΟΣ Ω
ΕΝΘΑΔΑΙΚΑΤΑΚΙΤΑΙ
ΥΠΕΡΗΜΩΝΕΥΧΟΜΕΝΟΣ
1. Ανώνυμος Λέσβιος υμνογράφος τον 15ο αι. τον ονομάζει επίσκοπο Αλέξανδρο και του  γράφει μια ακολουθία με καθαρά τοπικό χρώμα, που βρίσκεται στη Μονή Λειμώνος.
2. Άλλος  Λέσβιος πάλι υμνογράφος με το όνομα Λάσκαρης, συντάσσει νέα ακολουθία η οποία βρίσκεται και αυτή στη Μονή Λειμώνος σε χειρόγραφο του 15ου αι. και ταυτίζει τον Άγιο Αλέξανδρο με τον άγιο Πατριάρχη Αλέξανδρο Αλεξανδρείας .
3. Πολύ αργότερα από τοπική φιλοτιμία, «ο άγιος της Λαφιώνας» θα θεωρηθεί Επίσκοπος Μηθύμνης .
Ως ο άγιος Αλέξανδρος Μηθύμνης ζωγραφίζεται σε τοιχογραφία του βόρειου τοίχου του ιερού βήματος του κεντρικού ναού της Μονής Λειμώνος το 1880 και το 1883 σε μικρή φορητή εικόνα της ίδιας Μονής .

Έτσι , με αυτή την τελευταία τρίτη υπόθεση για την ταυτότητα του αγίου μας, προσπάθησαν κάποιοι, να διαβάσουν διαφορετικά την επιγραφή της λάρνακας , που έτσι και αλλιώς διαβάζεται δύσκολα, όπως ο Ε. Δράκος και ο Π. Παπαγεωργίου διαβάζουν ως εξής :
                   Ο της Τριάδος κήρυξ και της Μεθύμνης Αλέξανδρος ………


Και βέβαια οι υποθέσεις και προτάσεις συνεχίζονται από διάφορους ασχολούμενους με τους 34 και πλέον αγίους της Λέσβου γενικά.
Άρα για μας τους απλούς και μη έχοντες γνώση επιστημονικών κριτηρίων και αρχαίων πηγών , τι μένει και τι σίγουρο έχουμε για τον άγιο της περιοχής μας, για τον άγιο του χωριού μας,  «τον άγιο της Λαφιώνας», όπως λέει και ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου  Ι. Φουντούλης ;

Κατά την ταπεινή μου γνώμη το μόνο σίγουρο είναι η μακρόχρονη συνήθεια των κατοίκων της Λαφιώνας να τιμούν κάθε χρόνο με λειτουργία και γλέντι τη μνήμη του Αγίου Αλεξάνδρου την πρωτομαγιά , εκεί στο μικρό και απέριττο ξωκλήσι με τη λάρνακα του αγίου, ένα έθιμο που χάνεται στο βάθος του παρελθόντος . Ενός Αγίου που ανεξάρτητα από το επώνυμο ή την ιδιότητα ή το αξίωμα που είχε τον θεωρεί δικό της και τον αγαπά.  

Τώρα , το ότι την λάρνακα του αγίου τη χρησιμοποιεί ένας άγνωστος βοσκός για παχνί  των ζώων του, που κυκλοφορούν στη μικρή κοιλάδα ,
 ή το ότι ο χώρος εκεί δεν είναι πάντα περιποιημένος και καθαρός και μπορείς να βρεις κουτάκι αναψυκτικού από τα τρία προηγούμενα γλέντια πρωτομαγιάς ,
ή το ότι γίναμε πρωτοσέλιδο σε Μυτιληνιά εφημερίδα οι Λαφιωνιάτες ,γιατί βρέθηκαν σκοτωμένα και κρεμασμένα από τον ονομαστό πλάτανο του αγίου, μια αλεπού και ένα γεράκι  από έναν άγνωστο εξωγήινο (!) , όλα αυτά είναι άλλα θέματα, άσχετα με εμάς και το δικαίωμα που απαιτούμε, να μας ανήκει πάντα το προσκύνημα αυτό του Αγίου Αλεξάνδρου.
Όσο για τις άγριες ορχιδέες της περιοχής που έχουμε καταφέρει να τις λιγοστέψουμε επικίνδυνα μόνο και μόνο για να ζήσουν δυο μέρες στο ανθοδοχείο μας στο σπίτι και όχι στο φυσικό τους περιβάλλον, αποτελεί μια ακόμη απερισκεψία μας.



Πρωτομαγιά στον Αγ. Αλέξανδρο .


  Η ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΤΩΝ 103 ΧΡΟΝΩΝ ΤΗΣ             ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ      ΛΑΦΙΩΝΑΣ                                              Ήταν 14 Αυγούστου 1919 , ό...